آدینه

و چقدر دلم برای مسلمانیمان تنگ میشود

2011-07-28T01:36:00.000+04:30

رمضان تا چند روز دیگر از راه میرسد. همان ماهی که مبارک مینامیم. ولی اکنون چنان هم مبارک و میمون به نظر نمی رسد؛ یا اینکه نمیگذارند به نظرمان آید. وقتی که دستور میرسد که اگر کسی روزه خواری کند چنان میکنیم و چنان خود به خود رنگ میبازد این ماه مهربان سرشاز از رحمت . وقتی که میدانیم که سر سفره افطار همسایه امان برای رنگین بودن سفره اش پول نزولی از کسی میگیرد و بدتر از آن وقتی که صاحب پول نزولی برای سودش می آید و به همسایه امان میگوید که سود را میخواهم برای مراسم روضه ای که امشب برای شفای بچه ام میخواهم برگزار کنم. دلم میگیرد از اینکه نمیگذارند صدای ملکوتی استاد را با آن ربنای روحانیش که رمضان ما ایرانی ها را رنگی دیگر بخشیده است پخش شود ؛ همان ربنایی که پیشتر مادرم سر سفره وقتی میشنید اشکی به مهمانی چشمانش میآمد و در استکانش می افتاد و تا نگاهش میکردیم با چادر چیت گلدارش آن را پاک میکرد که ندانیم که هنوز پس از سالها کوچ پدر برای او دلتنگ است ؛ و افسوس امروز اشک مادر هم ندارم جز بغضی که گلویم را میفشارد .سحر گاهان برای سحری همیشه پدر مناجات زنده نام زبیحی را برای بیداری مان میگذاشت که افسوس هردوی آنها هم پدرو هم صدای ملکوتی استاد ذبیحی را با خاطراتی مه گرفته مرور میکینیم .

دلم برای مسلمانیمان تنگ میشود وقتی که خود را مسلمان می نامیم و در چهار دیواری هایی تنگ مردانی بزرگ در آن محبوسند و روزه شان را در آنجا میگیرند بدون آنکه لبخند فرزندی پای سفره افطارشان باشد جز نگاه خشم آلود زندانبان و پوتین واکس خورده مامور. و خوشا به سعادت این بزرگ مردان و شیربانوهای ایران زمین که استوار برابر حاکمیتی که دکان دین و دین فروشی اشان روز به روز از رونق می افتد ایستاده اند. نمی توانم نام ببرم چرا که آنقدر حضور سبز این مهربانان در این زندانها زیاد است که نمی خواهم از قلم بیفتند. روزی فرا خواهد رسید که کمترین سرود بوسه است.چنان به این باورم ایمان دارم که بقول شاملوی بزرگ :آخرش یه شب ماه میاد بیرون .

آهنگران

2010-10-18T09:38:00.006+03:30

دوربین :نیکون D70s

مکان : بندر عامری

جایی که آهنگران دوره گرد بساط آتش و آهن و صدایی ریتمدار از ضربات چکش را آنجا پهن میکنند.

حجم عکس را خیلی پایین آوردم تا شاید بار گذاری شود.

خدا بزرگ است

2009-09-04T11:06:00.004+04:30

این کارتون که از سایت راه سبز گرفته ام بیشتر یاد آور تصویر سازی کتاب داستانهای دهه شصت است و بیش از هرچیز نوستالژی دورانی را به یاد میآوردکه ما عاشقانه دولتمردان حاکمیت را بدون هیچ پاسخی دوست میداشتیم و نمی دانستیم که همان سالها هم مثل امروز در زندانها چه میگذرد نمی دانستیم که همسریک صدایی که ما آن صدا را خیلی دوست داشتیم و خواهیم داشت در زندان آن سالها چه میکشد و چه بر سر او میآورند. آن صدای استرلینگ ؛ لوسین،کنا،جک ، و ...بود. نوشابه امیری را میگویم که امروز وقتی ما پای دردهایش از صفحه مجازی می نشنیم با همان صدای دوست داشتنی برای ما از جنایت آن سالها می گوید و مینویسد و چقدر سخت است که صاحب آن صدای دوست داشتنی اینگونه بر او ستم روا داشته شده است به هر حال خدا بزرگ است و ما به این امید سبز دل بسته ایم وامید وار به روزی که دوباره بتوانیم برای کبوترهایمان دانه بریزیم روزی که قفل افسانه ای باشد برای درهاو ما همه به امید آن روز می مانیم حتی اگر نباشیم، سبز سبز سبز .

عکس از سایت :http://www.rahesabz.net/cartoon/819/

نرگس فتحی قربانی دیگر تحجر رادیو جوان

2009-08-08T16:21:00.005+04:30

سرمایه : چند روزی است که نام نرگس فتحی سردبیر برنامه یک صبح یک سلام و اخراج او از رادیوجوان به دلیل پخش برنامه ای را می شنویم. ماجرا از آن جا شروع شد که هانیه جوادی منش خبرنگار این برنامه در حال تهیه برنامه مستقیم با لباس شخصی که خود را افسر نیروی انتظامی معرفی کرده مواجه شده و این فرد بی اعتنا به کارت صدا و سیمای او قصد بازداشتش را داشته است. موضوعی که در نهایت با تایید راننده به پایان می رسد. البته سردبیر این برنامه به جای قطع برنامه تمام ماجرا را از رادیو پخش می کند. ( متن این برنامه در اینترنت نیز هست) به دنبال پخش این برنامه مسعود احمدی مدیر شبکه جوان فتحی سردبیر این برنامه را اخراج کرد. اخراج فتحی البته نخستین برخورد با سردبیران شبکه پرشنونده جوان بعد از رفتن شهرام گیل آبادی از این شبکه نبوده است. هرچند که احمدی خبر اخراج این سردبیر جوان را تکذیب کرد اما فتحی در گفت وگو با «سرمایه» این تکذیب را رد کرد. در هفته ای که گذشت روایت های زیادی را در مورد اخراج شما از رادیوجوان شنیدیم. می خواستم شرح این ماجرا را از زبان خودتان بشنویم. جریان گزارش را که همه می دادند. به هر حال در جریان برنامه زنده یک صبح یک سلام اتفاقی برای یکی از همکاران ما افتاد که این ها در رادیو پخش شد. پیرو آن گزارش هم یک سری اتفاقات مطبوعاتی رخ داد اما جریان اخراج از آن جا شروع شد که شنبه صبح برنامه داشتم که ساعت 9 شب جمعه یکی از کارمندان رادیوجوان به من زنگ زد و گفت که فردا صبح سر برنامه نرو. زمانی که از او پرسیدم تا کی؟ گفت حالا تا چند روز آینده بهتر است که سر کارت نباشی. در پیگیری هایی که داشتم گفتند تا آخر هفته خبر می دهیم. اما خبری نشد و بعد از پیگیری زیاد اصرار کردم که تکلیف این برنامه چه خواهد شد و بالاخره توبیخ یک ماهه است یا رفع خواهد شد. در همه برنامه ها و سازمان ها هم چنین موضوعاتی طبیعی است که همان کارمند به من گفت مدیر گروه اعلام کرده که من تشخیص دادم ایشان سر برنامه صبح نروند. محتوای آن گزارش چه مشکلی داشت؟من این را به عهده شنوندگان برنامه می گذارم. چون مدیر شبکه آقای احمدی فایل صوتی برنامه را خدمت دوستان برنامه ایران صدا دادند و در اینترنت موجود است. یعنی بدون هیچ اخطار کتبی شما را اخراج کردند؟بله. یعنی گفتند سر این برنامه نیاید. من هم برنامه دیگری در شبکه جوان نداشتم. علت اخراج را هم نگفتند؟اگر به شما گفته شد به من هم گفتند. شاید شما واکنش خاصی داشته اید یا اظهار نظری کردید؟نه. در واقع ما فقط پخش کردیم و در جریاناتی که بعدش افتاد اظهار نظری وجود نداشت. خبرگزاری «ایسنا» از قول مسعود احمدی مدیر شبکه خبر داد قصد اخراج شما نیست. بلکه یک جور جابه جایی فصلی بوده و قرار بوده اول تابستان باشد. اتفاقاً من هم این مصاحبه را خواندم و برایم جالب بود که ایشان گفتند اخراج نشدم و این جابه جایی روتین و فصلی است. همین طور گفتند که نیروهای برنامه ساز نیروهای پروژه ای و قراردادی هستند که جابه جا می شوند. این اظهار نظر برای من خیلی جالب بود و این سوال را برایم پیش آورد که جابه جایی یعنی رفتن از یک جایی به جای دیگر است که خود آداب خودش را دارد. نه این که ساعت 9 شب با یک کارمند تماس بگیرد و بگوید که نرو سر برنامه؟، جابه جایی یعنی که تو این برنامه ای، برو یک برنامه دیگر. ما هفته قبل از این آیتم ها و موضوعات جدیدی را برای یک ماه آینده برنامه تعریف کرده و با مدیران شبکه جلسه گذاشته بودیم و تصویب شده بود. یک مرتبه در عرض دو روز تصمیم گرفته شده که جابه جایی فصلی اتفاق بیافتد. اصلاً نیروهای پروژه ای برای شبکه ای که به این گونه کار نمی کند چه معنی می تواند داشته باشد؟ اگر تلویزیون باشد درست است. شما یک برنامه ای را با یک تهیه کننده می سازید تحویل می دهید و بعد می روید. تا امروز چنین رسمی حداقل در شبکه جوان وجود نداشت. یعنی قبل از این که آقای احمدی به این شبکه بیایند ما چنین رسمی نداشتیم. برنامه سازان آدم های بومی شبکه محسوب می شدند و تا زمانی که یک برنامه اجرا می شد با آن برنامه بودند. یعنی چنین تصمیمی تا به حال سابقه داشته است؟بله. این تصمیم های یکباره مدیریت شبکه جوان در دوره جدید تنها گزکش به من نخورده است. بنفشه رافعی، صادق داوری فر، حامد جوادزاده و خیلی از کسانی که از نیروهای خلاق و متفکر برنامه های رادیویی بودند دچار همین جابه جایی ها شدند.در واقع اینها طوری جابه جا شدند که دیگر مدت هاست برنامه ای در رادیو ندارند. از جایی که داشتند برداشته می شوند و دیگر برنامه ای ندارند. من فکر نمی کنم آقای ضرغامی به عنوان رئیس سازمان صدا و سیما بخواهند که سازمان صدا و سیما از نیروهای خلاق تهی شود. منتهی این سوال را باید از ایشان پرسید که آیا می دانند در شبکه جوان نیروهای با سابقه از دور خارج می شوند؟ شما نیروی ثابت رادیوجوان بودید؟ استخدام رادیوجوان نبودم. در واقع 90 درصد نیروهای رادیوجوان به صورت برنامه ای کار می کنند. البته این دوستان در رادیوجوان به همین دلیل به راحتی خوردن آب توانایی این را دارند که 9 شب برنامه را تعطیل کنند. از نظر قانونی نه پرونده ای نه بیمه ای. حتی کارت گزارشگری هم خیلی از ما به زحمت گرفتیم ولی رسم بدی است که از این توانایی به این شیوه استفاده کنند و بعد بگویند که جابه جایی فصلی است. فکر می کنید با این شرایط باز هم با صدا و سیما فعالیت کنید؟من با سازمان مشکلی ندارم اما در شبکه جوان کار نخواهم کرد.

تلویزیون موج سبز در راه است

2009-07-13T15:04:00.008+04:30

ما نیاز به یک شبکه اطلاع رسانی از وضع ایران برای مردم ایران داریم. اول: به این دلیل که جناح اقتدارگرا در ایران با داشتن یک مجموعه از شبکه های مختلف رادیویی و تلویزیونی ذهن مردم را بمباران می کند و از این طریق واقعیت را کاملا دگرگونه جلوه می دهد. دوم: به این دلیل که جناح اقتدارگرای جمهوری اسلامی با داشتن یک سیستم پارازیت قوی و سیستم های فیلترینگ جلوی هر گونه فعالیت شبکه های اطلاع رسانی مستقل را می گیرد.سوم: شبکه های موجود( بی بی سی) و ( صدای آمریکا) و رسانه های وابسته به دولت ها به دلایل سیاسی و گاه لزوم بیطرفی رسانه ای نمی توانند در روزهای دشوار و در شرایط دیپلماتیک متعادل مستقل از سیاست های انگلیس، آمریکا و دولت متبوع شان و به نفع منافع ملی و جنبش ملی ایران عمل کنند.چهارم: ما نیازمند ارائه برنامه هایی خاص در مورد جنبش سبز هستیم، این برنامه ها باید تولید شود و توسط رسانه های دیگر مصرف شود. به عبارت دیگر کار ما بیش از هر چیز تولید محتوای رسانه ای است. یعنی ما تصاویر داخلی ایران را تولید می کنیم و هم خودمان و هم بقیه رسانه ها آن را پخش می کنند.پنجم: به دلیل وابستگی مالی رسانه های موجود این رسانه ها همیشه مورد سووال خواهند بود، در حالی که اگر یک تلویزیون با سهام ایرانی داشته باشیم، دولت و گروههایی از مردم نمی توانند انگ وابستگی به ما بزنند و بعدا هم در شرایط بهتر این تلویزیون می تواند به یک تلویزیون خصوصی فعال در ایران یا برای ایرانیان در جهان تبدیل شود. به همین دلیل و با توجه به اینکه بسیاری از دوستان من مثل مخملباف، بهنود، شیرین عبادی، محسن سازگارا و دیگران درگیر کارهای مختلف و لازم دیگری هستند، من می خواهم این کار را آغاز کنم. مطمئنم بزودی آنان نیز در کنار ما خواهند بود. اما نیازمند هموطنانی هستم که از آنان می خواهم به من کمک کنند تا این امکان فراهم شود. من قصد دارم در ابتدا، یعنی بسرعت یک تلویزیون اینترنتی که تصویرش را دیگران پخش کنند ایجاد کنم. و با انتشار آن در داخل بصورت تصاویر کوتاه واقعیات ایران را برای مردم ایران و جهان به طرق مختلف بفرستم. در مرحله دوم، یک وب سایت کامل و دیداری، شنیداری و نوشتاری می سازم. و با اتصال آن به شبکه هایی مانند فیس بوک و تویتر و بالاترین و غیره امکان تولید محتوی را ایجاد می کنیم. این تلویزیون نیازمند حمایت ایرانیان است. ما باید بتوانیم تلویزیون خودمان را راه بیندازیم. اعتبار نام افراد برای این روزها به درد می خورد تا بتوان خبررسانی را به عنوان شریان حیاتی جنبش سبز ایران ایجاد کرد. من از همه ایرانیان دعوت می کنم برای این مهم همکاری کنند، یا اگر آنها نیز به این فکر هستند، بگویند تا من با آنان همکاری کنم. در حال حاضر من اولین سهام را خودم خریداری می کنم و کار را در اروپا آغاز می کنم. در مرحله بعد شبکه تلویزیونی " موج سبز" یک رادیوی موج کوتاه راه خواهد انداخت و در مرحله پایانی که امیدوارم نزدیک باشد، شبکه تلویزیونی ماهواره ای را نیز به راه می اندازیم تا مخاطبانی که در داخل ایران زندگی می کنند، بتوانند از آن روی امواج ماهواره تلویزیون " موج سبز" استفاده کنند. تلویزیون ما یک تلویزیون ساده خبری و گزارشی است و هیچ چیز جذابی جز خبرها و تصاویر تازه " شما" را از سراسر ایران ندارد. ما همچنین تلاش می کنیم تا براساس یک سیستم خبررسانی داخلی متن و تصویرمان را بصورت اطلاعیه و سی دی به مردم برسانیم. هدف من برای ایجاد شبکه تلویزیونی موج سبز بسیار ساده است، نخست برای ایجاد یک شبکه رسانه ای حرفه ای که ایران واقعی را نشان بدهد. دوم اینکه در این مرحله تلاش کند تا جنبش سبز برای برگزاری انتخابات آزاد و احقاق رای مردم به نتیجه برسد. سوم اینکه استانداردهای حقوق بشر را در ایران بالا ببرد. این شبکه در نهایت برای حفظ تمامیت ارضی و اقتدار ایران در جهان خواهد کوشید. من امروز نام Greenwavetv. com را برای این تلویزیون به نام خودم ثبت کردم. من جز نامی که حاصل بیست سال نوشتن و ده سال روزانه نوشتن برای اصلاح کشورم است هیچ ندارم و دستم را برای اتحادی بزرگ که موجب تشکیل یک رسانه ایرانی شود دراز می کنم. من و تلویزیون موج سبز به جنبش سبز متعهد است و از علاقمندان این جنبش می خواهم با من همراهی کنند. تلاش این تلویزیون این خواهد بود که به عنوان تلویزیون حامیان موسوی، خاتمی و کروبی شناخته شود، اگر چه رنگ سبز گویاتر از هر چیزی در جنبش ملی ایرانیان است. دوست و دوستدار ایران و ایرانیان ابراهیم نبوی

محسن مخملباف :چرا موسوی ؟

2009-05-19T07:48:00.002+04:30

متن زير به قلم محسن مخملباف در چرايي انتخاب مهندس موسوي منتشر شده با هم مي خوانيم :1।یاد روزی افتادم در دوره انتخابات آقای خاتمی ، ماچند تا مسافر درون یک تاکسی نشسته بودیم و بحث انتخابات خیلی داغ بود و راننده که جوانی بود و به نظر می آمد تازه گواهینامه گرفته ،و هیجان زده بود.و از خوشحالیِ گواهینامه ای که گرفته بود، بین مسافرها شیرینی پخش می کرد.اما بی اعتنا به قوانین ، با یک غرور زیاد ،به شکل خطرناکی رانندگی می کرد که نگوو نبین.مسافرها هم بی خبر از خطر،سرگرم بحث داغ انتخابات بودند. در بین مسافران زنی بود که می گفت: من رای نمی دهم و برایم فرقی نمی کند که چه کسی بر سر کار بیاید. من زندگی خودم را می کنم. در همین لحظه ماشین تصادف کرد و سر من و این خانم به شیشه خورد.و هر دو از درد سرمان را گرفتیم. آن خانم که وضعش از من بهتر بود، شروع کرد بر سر راننده جوان فریاد زدن، که "اگه می دونستم رانندگی بلد نیستی، اصلا سوار ماشین ات نمی شدم." من کمی که دردم آرام شد و خون سرم را که پاک کردم، گفتم:خانوم شما که از تجربیات درس می گیرین، لطفا در انتخابات شرکت کنین و به کسی که فکر می کنین حتی یک کمی بهتره رای بدین، و نذارین ماشین مملکت به دست یک راننده ای که ناشیه و تجربه نداره و قوانین رو رعایت نمی کنه بیفته، و زندگی من و شما و70 میلیون ایرونی دیگه رو به خطر بندازه. 2.منتقدین خاتمی صفر و صدی ها بودند.آن ها که می گفتند: چون خاتمی ما را به صد در صد خواسته هایمان نرساند ،پس به هیچ درد نمی خورد.آن ها چون به صدی که می خواستند در دوره خاتمی نرسیدند ،پس انتخابات را تحریم کردند و به موقعیت صفرِ احمدی نژادی در 4 سال گذشته رسیدند. اکنون دوباره یک فرصت دیگر است که می تواند بر تاریخ ایران، حداقل 4 سال، و حداکثر خدا می داند تا کی! اثر کند. آن ها که پای صندوق نمی روند، سهم خود را از وضعی که بعدا پیش می آید، فقط در خیال خود کم می کنند. و می خواهند اگر دوباره وضع صد در صد مطلوبی پیش نیامد، بگویند: ای بابا! تقصیر ما نبود. ما که اصلا در انتخابات شرکت نکردیم. در حالی که شرکت نکرده ها، نقش بیشتری در انتخاب احمدی نژاد داشتند تا شرکت کرده ها. احمدی نژاد از رای هایی که به صندوق ریخته شد، بر سر کار نیامد. او از فرصت رای هایی که من و تو به صندوق نریختیم ،پیدایش شد. آمار نشان می دهد که ماهایی که در دور دوم قهر کردیم وپای صندوق ها نرفتیم، تعدادمان از آن ها که به احمدی نژاد رای دادند، بیشتر بود. من خودم وقتی قلم را برداشتم تا این مطلب را بنویسم،فکر منفی همیشگی به سراغم آمد و از خودم پرسیدم: آیا این مطلب، در سرنوشت انتخابات اثر دارد...مدتی در فکر رفتم.و دوباره دیدم

” در قبل ازانقلاب زهرا رهنورد مشهورترین زن هنرمند مسلمان ایران بود. ما در زندان سیاسی مدام درباره یک دختر هنرمند و شجاع ایرانی حرف می زدیم که با جسارت و هنرش غوغا کرده است وهر روز منتظر خبر دستگیری اش بودیم “ از خودم سوال صفر و صدی کرده ام.حداقل خاصیت این مقاله این است که خودم را متعهد به رای دادن می کند و حتما، حداقل روی یک نفر از خوانندگان اثر می کند. من اگر به همین دو رای هم دلخوش کنم، خودم را از تفکر منفی صفر و صد نجات داده ام.من به کمی بهتر فکر می کنم. من می خواهم اگر این بار هم اتفاق بد قبلی تکرار شد، به وجدان خودم بگویم:من رای خودم را دادم و در وضع پیش آمده مقصر نیستم. 3.می گویند ملت ها، مثل آدم ها ،هر کدام خصلتی دارند. ملت ایران با آن که ظاهر مدرنی دارد و با پول نفت ابزار زندگی مدرن را هم فراهم کرده، اما عقلش سنتی است. ابزار مدرن را دارد، اما فرهنگ استفاده از آن را ندارد. خوشبختانه بلد است از کامپیوتر و هواپیما و مترو برای زندگی بهتر استفاده کند، اما هنوز بلد نیست از صندوق رای، برای تغییر سرنوشتش استفاده کند.حداقل می شود گفت ایرانی در جزییات مدرن شده و در کلیات هنوز سنتی است.اما روزی تغییر سرنوشت با صندوق رای را هم یاد می گیرد. 3.سمیرا فیلمی ساخته است به نام" اسب دو پا"قصه بچه ای است که دلش برای یک بچه افلیجی می سوزد وآن بچه بی پا را بر دوشش سوار می کند و هر روز به مدرسه می برد.بعد از مدتی، آن بچه ای که بر کول دیگری سوار است، حتی برای کارهای خرد و ریزش هم از کول او پایین نمی آید و باورش می شود که اسب سواری حق اوست.و آن کس هم که سواری می دهد، با آن که سختی و ذلت می کشد، اما کم کم به این وضعیت عادت می کند و باور می کند که سواری دادن تقدیر تاریخی اوست.و چاره ای نیست. تا جایی که رفته رفته واقعا اسب می شود. در معادله ستمی که در روابط فردی و اجتماعی ما حاکم است، آن که بر ما سوار است و ما که سواری می دهیم هردو مقصریم. 4.برای من آقایان موسوی و کروبی هر دو ایده آلند.هر دوی آن ها را از نزدیک می شناسم.با آقای کروبی که سال ها در زندان شاه بوده ایم.حتی مدتها دریک سلول بوده ایم.و روزها و شب های فشار و زندان و شکنجه را در رویای روزی که عدالت و آزادی را خواهیم دید، تحمل می کردیم. آقای کروبی در زندان که بود، قلب بزرگی داشت.امکان نداشت به یکی از زندانیان توسط یک زندانی دیگر ظلمی بشود و او سکوت کند.حتما مداخله می کرد.من گریه او را زیر شکنجه ندیدم، اما بارها گریه او را برای ظلمی که بر کسی رفته بود، با چشم خودم دیدم. به دوستی که در مجلس سال ها در کنار او بود گفتم: به من بگو آیا او هنوز مرد همان سال هاست. و یا حالا که به قدرت رسیده، و رییس مجلس شده ،فراموش کرده است؟ آن دوست گفت:هنوزهمان آدم است.کسی نیست که دستگیر شود و او بشنود و پیگیر کارش نباشد. من یقین دارم که اگر آقای کروبی رای بیاورد، وضع حقوق بشر که زخم بی مرهم جامعه ماست، مرهمی و التیامی می یابد. وحیثیت از دست رفته بین المللی ما تا حدود زیادی اعاده خواهد شد. از طرفی او را تنها و بی یاور نمی بینم. در کنار او کسانی را می بینم که تهران و ایران نیمه مدرن امروز، از معماری کلان امثال آن ها به وجود آمده است. کروبی تجربه مدیریت مجلس را دارد. تجربه اصلاحات را دارد. درد کشیده است.و برای آزادی سیلی خورده است. و خوشبختانه صفر و صدی نمی اندیشد. و اگر به قدرت برسد، نمی خواهد مثل احمدی نژاد کشور را به دست یک جناح بسپارد. و بلد است برای حل مشکلات با جناح های مختلف مذاکره کند.ومذاکره در دنیای امروز رفتار شهروند متمدن است... 5.بامهندس موسوی در سال های اول انقلاب آشنا شدم.در آن وقت آقای موسوی نقاشی می کرد و استاد تاریخ هنر در دانشگاه تهران بود و خیلی جوان بود که به نخست وزیری رسید.و با آن که بیشتر اهل نظر بود ، به قول همسر ش، خانم رهنورد ، از وقتی نخست وزیر شد، روز به روز حکمت عملی اش بر حکمت نظری ” برای من آقایان موسوی و کروبی هر دو ایده آلند.هر دوی آن ها را از نزدیک می شناسم.با آقای کروبی که سال ها در زندان شاه بوده ایم.حتی مدتها دریک سلول بوده ایم.و روزها و شب های فشار و زندان و شکنجه را در رویای روزی که عدالت و آزادی را خواهیم دید، تحمل می کردیم. “ اش چربید. از صمیم قلب می گویم :اگر آقای موسوی نبود و حمایت هایی که از داشتن یک سینمای ملی و بین المللی کرد، امروزه ما صاحب این سینمای بلند آوازه در سطح جهان نبودیم.مهندس انوار و مهندس بهشتی در احیای سینمای ما نقش بنیادی داشتند ، اما بدون حمایت همه جانبه مهندس موسوی و پیگیری او این کار عملی نمی شد. موسوی با آن که شخصا و قلبا مسلمان و مومن است، اما دین او، دکان کسب او نیست، و در مقام یک نخست وزیر،یک شخصیت ملی است. من در همان سال ها از دهان خودش شنیدم که در جواب متعصبی گفت: من شخصا مسلمانم. اما نخست وزیر ارمنی ها و اقلیت ها هم هستم.من وقتی نخست وزیرم، باید به منافع یک ملت بیندیشم، و نه به منافع دار و دسته و صنف و هم مرام خودم. از نظر اقتصادی هم مقایسه کنید دوره مهندس موسوی و احمدی نژاد را.در دوره مهندس موسوی یک جنگ تمام عیار همه جانبه، در وسیع ترین ابعادش، بر این ملت حاکم بود. اما نسل ما به خوبی به یاد دارد که با سیاست های اقتصادی او در بدترین شرایط تحریم اقتصادی، ما حتی دچار ده درصد تورم و گرانی دوران احمدی نژاد هم نشدیم. در حالی که در 4 سال احمدی نژاد،ما نه تنها جنگ نداشتیم که بارها و بارها پول بیشتری از فروش نفت به دست آوردیم.اما با این حال با این تورم و گرانی بی سابقه روبرو هستیم. من مطمئن هستم که اگر مهندس موسوی رای بیاورد،هم اوضاع اقتصادی وهم اوضاع فرهنگی و هنری ایران بهتر از 4 ساله گذشته خواهد شد.و منش او تنش های بین المللی را تخفیف خواهد داد. او هم تجربه دراز مدت کار عملی را در مقام یک نخست وزیر دارد و هم فرصت کافی برای در حاشیه نشستن و اندیشیدن به راه حل مشکلات را. 6..بعضی ها ازصندلی ریاست جمهوری اعتبار می گیرند. بعضی ها مثل خاتمی به آن اعتبار می دهند. وبعضی ها وقتی بر این صندلی می نشینند هیجان زده می شوند. مثل آقای احمدی نژاد که هنوز هیجانزده است.4 سال است بر این صندلی نشسته هنوز خوشحالی اش فرو کش نکرده.هنوز شیرینی پیروزی در انتخاباتش را پخش می کند.و مدام از معجزه حرف می زند.چون فقط باید یک معجزه اتفاق بیفتد تا کسی مثل ایشان روی این صندلی بنشیند. درست نقطه مقابلش کسی چون مهندس موسوی است. او با آن که مناسب این صندلی است ، اما به آن بی میل است. مهندس از نشستن روی این صندلی به هیجان نمی آید.چنان که تا 4 سال بعد، از خودش و ازمعجزه ای که او را روی این صندلی نشانده حرف بزند. بیست سال کنار کشیدن او بهترین دلیل برای بی میلی او به قدرت است. به او رای بدهند ، خدمتش را می کند. ندهند ، مسئولیت را از دوشش برداشته اند. و او سرگرم هنرش می شود. 7.در اوایل انقلاب او در کارهنر بود. و تمام دوستانش از هنرمندان بودند. و هر لحظه دلش در هوای بودن در آن فضا های هنری دلخواهش پر می زد.و به همین دلیل تا از نخست وزیری کنار کشید، بلافاصله به جمع دوستان هنری اش پیوست و یکسره با آنان بود. اما تا وقتی در پست نخست وزیری بود، از هنرمندانی که حتی از دوستانش بودند و به خاطر آن که حالا او در حکومت بود، فاصله می گرفتند، تشکر می کرد.و می گفت: استقلال هنرمند در سایه فاصله او از حاکمان است.او می گفت هنرمند زبان درد مردم است.و اگر به حکومت نزدیک شود ، کم کم شرم و رودرواسی و چشم در چشمی مانع از آن می شود که هنرمند نقش واقعی خودش را انجام دهد.و به وقت لازم زبان به انتقاد بگشاید.او می گفت: هنرمند سخنگوی ملت است ، نه سخنگوی حکومت. اگرخود من در فضای آن چنانی آن دوران که شما بهتر از من می دانید چه دورانی بود ، جانم را کف دستم می گذاشتم و عروسی خوبان را می ساختم و نهادهای امنیتی مرا احضار می کردند و آقایی که برای ثواب بازجویی به همراه 12 بازجوی دیگر در خیابان فاطمی درساختمان وزارت کشور مشغول ثواب بازجویی کردن از من می شدند و فیلم عروسی خوبان را توقیف می کردند، این مهندس موسوی بود که فیلم را در هیئت دولت نشان می داد و به وزرایش می گفت ” در کنار این سادگی و بی میلی به دنیا که هم ویژگی رهنورد بود و هم ویژگی مهندس موسوی،یک روح ثروتمند از هنر و فلسفه و مدیریت در آن ها وجود داشت.و همین بود که آن ها را متفاوت می کرد.و الا خیلی ها هستند که ساده زیستند، و فقیرانه زندگی می کنند، اما روح شان از زندگی شان فقیر تر است. “ : اگر هنرمند درد مردم را به ما نگوید تا ما خودمان را اصلاح کنیم ، پس ما در کدام آینه عیب خویش را ببینیم؟ فیلم عروسی خوبان با درد و جرات من ساخته می شد، اما اکرانش دیگر به حمایت مهندس موسوی بستگی داشت.او مصداق بارز کسی بود که می گوید : من مخالف فکر توام ، اما جانم را می دهم تا تو بتوانی حرفت را بزنی. 8.می گویند مهندس موسوی در دوران نخست وزیری اش انقلابی بود.معلوم است که بود.مگر من نبودم؟ و مگر شما، اگر هم نسل من هستید ،انقلابی نبودید؟ در آن دوران از راست و چپ همه انقلابی بودند. و مگر 30 میلیون مردم انقلابی نبودند که همه در خیابان ها ریختند و انقلاب کردند؟چرا آلزایمر مصلحتی می گیریم؟ما مردم ایران چه خوب و چه بد ،در سال 57 با اکثریت قاطع انقلاب کردیم و در این تجربه 30 ساله از آنچه کرده بودیم ، خودمان هم عوض شدیم.امروزه چه کسی هست که بعد از این تجربه پر فراز و نشیب 30 ساله ،شبیه 30 سال پیش اش باشد؟ مهندس موسوی هم عوض شده است. منتها او حتی عوض نشده آن دورانش نیز، از عوض شده امروزه خیلی ها بهتر است. او امتحان آزادی خواهی و عدالت طلبی اش را در دوران نخست وزیری اش داده است.فقط او یک اشکال دارد. و آن این است که هنوز شهید نشده. ما ملتی هستیم که تا کسی شهید نشود، قبول نیست.برای ما آزادی خواه کسی است که در زندان است و در حال اعتصاب غذاست. اما همین که آزاد شد ، حتی اگر در حال ادامه مبارزه برای آزادی باشد، می گوییم کلک بود، از خودشان است. وچون ما همیشه صد در صد را می خواهیم، آن هم صدی که فقط در ذهن خود ما درست است ، مدام به وضعیت صفر می رسیم.و چون نگاه تاریخی نداریم، مدام تاریخمان تکرار می شود.و چون نگاه علمی نداریم ، تجربیاتمان را آزمایش نمی دانیم تا از آن قانون علمی کشف کنیم. همه چیز را بد شانسی یا خوش شانسی می گیریم.اگر انقلاب ایران را آزمایشی می گرفتیم که سی میلیون نگاه علمی نتیجه آن را چه درست و چه غلط بررسی می کند ، تا حالا به قوانین خوشبختی اجتماعی خود رسیده بودیم. چند نفر هستند که به 8 سال اصلاحات به عنوان یک آزمایش علمی اجتماعی دیگر نگاه کنند و از آن آزمایش، قوانین حاکم بر روند حرکت در این جامعه را کشف کنند.هر چند نفر باشند ، یکی از آن ها مهندس موسوی است. نگاه او علمی است. و به آزمایش انقلاب و اصلاحات ،مثل یک آزمایش نگاه می کند و نه مثل یک رویا و آرمان. برای او آرمان، آزادی و عدالت است. اما انقلاب و اصلاحات، فقط یک آزمایش بزرگ اجتماعی است که باید منتظر نتایج علمی آن بود. هیچ دانشمندی به آزمایش هایش به دیده شکست و پیروزی و یا آرمان و ایمان نگاه نمی کند. و مگر بشر جز آزمایش راه دیگری برای شناخت علمی داشته است؟و مگر شناخت جامعه جز از راه سعی و خطا و آزمایش علمی ممکن است؟ آن ها که با انقلاب بدند ، طوری غیر علمی از انقلاب حرف میزنند ، که اگر می توانستند یک انقلاب دیگر می کردند.و برای همین از آزمایش ما نتیجه لازم را نمی گیرند و با آن که به آزمایش ما فحش می دهند، دنبال تکرار همان آزمایشند. انگار انقلاب نسل ما بد بود ولی انقلاب نسل آن ها خوب است. از طرفی ما ایرانی هستیم.وما ایرانی ها در سود شریکیم، اما در زیان شراکتمان را به هم می زنیم. تا حالا یک ایرانی را دیده اید که خودش را در پول نفت سهیم نداند؟اما تا حالا چند تا ایرانی را دیده‌اید که خودش را در انقلاب و بخصوص جنبه های منفی اش سهیم بداند؟ برای ریاست جمهوری ما یک چگوارا می خواهیم که ضمنا گاندی باشد و در عین حال مسلمان و شبیه حضرت علی و در عین حال سکولار و حتی لاییک که در متن همه جریانات از اول انقلاب بوده باشد ، اما با هیچ کسی ،دوستی و یا مراوده و یا دشمنی نکرده باشد،و خیلی هم با تجربه باشد.اما قاطی هیچ جریانی نبوده باشد.و بعد از مدتی طولانی شکنجه و اعتصاب غذا شهید شده باشد. مگر می شود یک شهیدآزادی و عدالت را یافت که رییس جمهور ما شود؟ 9.نکته دیگر نقش زن ایرانی است که همیشه از معادله سیاست کلان ما حذف شده است.من تصور نمی کنم به این ” می گویند مهندس موسوی در دوران نخست وزیری اش انقلابی بود.معلوم است که بود.مگر من نبودم؟ و مگر شما، اگر هم نسل من هستید ،انقلابی نبودید؟ در آن دوران از راست و چپ همه انقلابی بودند. و مگر 30 میلیون مردم انقلابی نبودند که همه در خیابان ها ریختند و انقلاب کردند؟چرا آلزایمر مصلحتی می گیریم؟ “ زودی ها حتی وزیر زن داشته باشیم ، چه رسد به این که رییس جمهورمان روزی زن باشد. متاسفانه این وضعیت در دنیای امروز فراگیر است و خاص ایران تنها نیست. جهان معاصر هنوز مرد سالار است.اما در بعضی جاها این مشکل با همسر رییس جمهور حل شده است. در امریکا که کشوری است که هنوز نهاد خانواده در آن مهم است ، مردم به اوباما رای می دهند ، اما همسر او هم بلافاصله در کنار او نقش بانوی اول را عهده دار می شود. در فرانسه همسر رییس جمهور، یک هنرمند است و نقش بانوی اول را در کنار او بازی می کند.در کنار مهندس موسوی خوشبختانه زن فرهیخته ای به نام زهرا رهنورد حضور دارد که می تواند این نقش را عهده دار شود. در قبل ازانقلاب زهرا رهنورد مشهورترین زن هنرمند مسلمان ایران بود. ما در زندان سیاسی مدام درباره یک دختر هنرمند و شجاع ایرانی حرف می زدیم که با جسارت و هنرش غوغا کرده است وهر روز منتظر خبر دستگیری اش بودیم. بعدها که انقلاب شد ، من یک روز در آسانسور روزنامه ای سوار شدم ، خانمی به همراه دختر بچه کوچکی سوار آسانسور شد. به رسم آن دوران من سرم را پایین انداختم.و چشمم به کفش پاره این خانم افتاد.یک دفعه آن خانم مرا شناخت و پرسید : شما فلانی هستی؟ گفتم :بله.و او هم گفت:من هم زهرا رهنورد هستم. گفتم: خوشوقتم و رویم نشد بگویم سال هاست منتظر دیدارشما بودم. وقتی از آسانسور خارج شدم، فقط آن کفش پاره در نظرم بود. در آن زمان او همسر نخست وزیر کشور بود. امروزه من و شما کفش پاره را ملاک خوبی کسی نمی دانیم. از بس که عوام فریبانه آن را خرج کرده اند. اما در آن روزگار ما شیفته آن داستان حضرت علی بودیم که عده ای جمع شده بودند تا او را به حکومت راضی کنند و او مشغول وصله زدن به کفش پاره اش بود و می گفت: دنیایی که شما به من پیشنهاد می کنید،برای من بی ارزش تر از این کفش پاره است. برای نسل ما چنین داستان هایی و چنین بودنی هایی آتش به روحمان می زد. اگر کفش رهنورد که زن نخست وزیر آن دوران بود، پاره نبود، در آن دوران جنگ ،کفش 30میلیون ایرانی دیگر باید پاره می بود ، و کسی به فکر نبود. این ها اینطور می زیستند تا فراموش نکنند که نماینده کدام ملتند.امروزه ما نه در آن شرایطیم و نه این چیزها آتش در جان کسی می زند. اما انقلاب با این قصه هایش بود که جان نسل مرا به آتش می کشید و از داشتن و بودن بی نیازمان می کرد. در کنار این سادگی و بی میلی به دنیا که هم ویژگی رهنورد بود و هم ویژگی مهندس موسوی،یک روح ثروتمند از هنر و فلسفه و مدیریت در آن ها وجود داشت.و همین بود که آن ها را متفاوت می کرد.و الا خیلی ها هستند که ساده زیستند، و فقیرانه زندگی می کنند، اما روح شان از زندگی شان فقیر تر است. مهندس موسوی آنقدر هنرمند است که یک پست سیاسی او را از خود بی خود نکند. و با آن که مرد است ، اما در کنار او زنی است که مدام حقوق زنان را به یاد او می آورد. ما ایرانی ها 70 میلیون جمعیت هستیم. نیمی از ما ایرانی ها را زنان ایرانی تشکیل می دهند.آن ها رای می دهند.آن ها در رنج های ما حتی بیش از ما رنج می برند. اما هیچگاه در سطح کلان سیاسی ، نقشی برای خود نمی بینند. برای شرایط کشور ایران، این نقش نمادین بانوی اول ایران ، آن هم در کشوری که به نهاد خانواده می بالد، یک گام آغازین برای حل مشکل حضور زنان در عرصه سیاسی است.و این فرصتی است که با وجود رهنورد در کنار موسوی می تواند ایجاد شود.در دوران قبل دختران آقای هاشمی بخصوص فائزه هاشمی این نقش را به شکل دیگری داشت. وخدماتی که فائزه هاشمی برای ورزش زنان انجام داد، بی نظیر است. اما چون او هم هنوز شهید نشده کسی نیست تا از او قدرشناسی کند... 10.به مادرم زنگ می زنم و می پرسم: مادر به کی رای می دی؟ می گه:مادر جون، تو که نبودی، دیوارها نم کشید. سقف خونه ترک برداشت، رفتم سر کوچه مون بنایی بود. یکی داشت یک خونه ای رو با کلنگ خراب می کرد ، گفتم:" آقا خدا خیرت بده. بیا این خونه رو تا سقفش نیومده روی سرمون ،درستش کن." گفت:" خانوم من یک ... ام .کارم خراب کردنه. اگه می خوای خونه تو خراب کنی، بده دست من. اما اگه می خوای درستش کنی، برو یک مهندس پیدا کن." محسن مخملباف

منبع:http://kalemeh.ir/vdcb.abwurhbsfiupr.html

درروزهای آخر اسفند

2009-03-18T07:04:00.004+03:30

در روزهای آخر اسفند

کوچ بنفشه های مهاجرزیباست

در نیمروز روشن اسفند

وقتی بنفشه ها را از سایه های سرد

در اطلس شمیم بهارانبا خاک و ریشه-

میهن سیارشان -در جعبه های کوچک چوبی

در گوشه ی خیابان می آورند:

جوی هزار زمزمه در منمی جوشد:

ای کاش ...ای کاش آدمی وطنش رامثل بنفشه ها(درجعبه های خاک)

یک روز می توانست

همراه خویشتن ببرد هر کجا که خواست

در روشنای باران

در آفتاب پاک

دکتر شفیعی کدکنی

لنگه كفشها براي چه كساني از پا در مي آيند

2009-03-07T06:20:00.003+03:30

خيلي ها لنگ كفش پراني را بعد از قضيه بوش و آن پسر عراقي به ياد مي آورند اما با كمي تامل مي توان خوب به ياد آورد كه در مجلس شوراي اسلامي كه دوران نخستين خودش را طي ميكرد بودند كساني كه از اين سلاح سرد بد بو بهره ها مي بردند. يكي از اين افراد صادق خلخلالي لعنه الله عليه بودكه با نعلين( بقول روحانيون) خود كه بسوي مهندس معين فر پرتاب كرد سرآغاز اين نوع اعتراض و مبارزه را شروع كرد و تاهنوز هم ادامه دارد. چند روز پيش كه رياست محترم جمهور به اروميه سفر كرده بودند او نيز بي نصيب نمانده بود و همينطور آقاي خاتمي در شيراز هم از اين ارمغان دولت نهم بي بهره نمانده بود. البته بايد به اين گونه افراد حق داد چرا كه دولت خشمگين انسانها رانيز خشمگين به بار مي آورند. بايد همچنان منتظر چنين لنگ كفش پراني ها بود چرا كه اين نوع اعتراض را خيلي به مذاق هيات حاكمه متحجر خوشايند است و چه بهره هايي كه از آن لنگ كفش پسرك عراقي نبرد. در سفررياست جمهور كه لنگ كفشها برايش بال بال ميزدند هيچ خبرگزاري اين نوع مبارزه سرد بدبورا پوشش نداد. البته خبرگزاري درون حاكميت را ميگويم. چرا كه چاقو كه دسته خودش را نمي برد. اين دولت بايد همچنان به افرادي چون خلخالي لعنه الله عليه افتخار كند و من اگر جاي اين جوجه بسيجي هاي ذوب شده در ولايت مطلقه فقيه بودم يك تنديس را به عنوان يادبود سفارش ميدادم تا از آقاي خلخالي لعنه الله عليه بسازند با اين شمايل كه لنگ كفشي را به دست اين تنديس ميدادم تا بسوي شخصي خيالي پرتاب كند. بعد از ماجراي آن پسرك عراقي در مدارس كشور صحنه هاي رقت انگيزي شاهد بوديم كه بيشتر از انسانهاي زبون و خوار بر مي آمد ، مثلا مدير مدرسه اي براي اينكه ترفيع رتبه اي را از رياست آموزش پروش منطقه خود نصيبش شود مترسك بوش را ساخته بودند و به بچه هاي دبستاني دستور ميدادند كه با كفشهاي خود آن مترسك بي جان را هدف قرار دهند . نماي هيجان انگيز اين كار مدير مدرسه زماني است كه وقتي پسركي به اشتباه لنگ كفش را به صورت خود مدير ميزند تا همه حاضران از خنده ريسه بروند و همچنان اين حكايت نقل قول محافل مدارس است . پس قياس كنيد نظام آموزشي و خواري و رياكاري كه بيشتر طبقه كارمند اداره ها را فرا گرفته است.

بشنو كلامي از مادر عروس

2009-03-01T09:55:00.000+03:30

شمقدری: آکادمی اسکار عذرخواهی کند

جواد شمقدری مشاور هنری رئیس جمهوری ایران خواستار عذرخواهی اعضای آکادمی اسکار از مردم ایران شد. آقای شمقدری علت طرح چنین درخواستی را «توهین‌ها و افتراها به ملت ایران» در طی ۳۰ سال گذشته از سوی اعضای این آکادمی اعلام کرده است. اعضای آکادمی علوم و فنون سینمایی (اسکار) به منظور شرکت در سمینارهای تخصصی خانه سینما، به ایران سفر کرده‌اند. این نشست در روزهای یکشنبه و سه‌شنبه یازدهم و سیزدهم اسفندماه در تهران برگزار می‌شود. به گزارش خبرگزاری ایسنا، آقای شمقدری گفته است که مسئولان سینمایی ایران تنها در شرایطی «حق» دارند با اعضای آکادمی اسکار جلسه داشته باشند که آنها از مردم ایران «عذرخواهی» کنند. به گفته مشاور هنری محمود احمدی‌نژاد، مردم ایران در فیلم‌هایی همچون «۳۰۰»، «بدون دخترم هرگز» و «کشتی‌گیر» که ساخته هالیوود است، به «ناحق» مورد هجمه قرار گرفته‌اند. از سمت راست: فرهاد توحیدی رئیس کانون فیلمنامه‌نویسان خانه سینما، فرانک پیرسن فیلمنامه‌نویس برنده اسکار و فیل آلدن رابینسون فیلمنامه‌نویس نامزد اسکار آقای شمقدری افزوده است که «چه طور می‌توانیم در یک نشست صمیمی با فیلم‌سازان آمریکایی بنشینیم، در حالی که آنها هم‌چنان درصدد تحقیر و توهین به مردم ایران و انقلاب بزرگ این ملت هستند.» یک روز پس از اظهارات این مشاور هنری رئیس جمهوری ایران، خبرگزاری مهر گزارش می‌دهد که نخستین سمینار تخصصی میهمانان آکادمی علوم و هنرهای سینمایی اسکار با موضوع «نویسندگی» صبح روز یکشنبه در تهران برگزار شده است. خسرو سینایی و ابراهیم حاتمی‌کیا در این سمینار شرکت داشته‌اند.در پایان این نشست، هنرمندان ایرانی با اعضای این آکادمی عکس یادگاری نیز گرفته‌اند. گروهی ۹ نفره از اعضای آکادمی ‌اسکار هم‌اکنون در ایران به سر می‌برند. سید گانیس (رئیس آکادمی اسکار)، آنت بنینگ (همسر وارن بیتی و بازیگر مشهور امریکایی) و همین‌طور چهره‌هایی مثل فرانک پیرسون (فیلمنامه نویس) و تام پولاک (رئیس کمپانی یونیورسال) از اعضای این هیئت ۹ نفره بلندپایه هستند. مدیر روابط عمومی ‌آکادمی ‌علوم و هنرهای سینمایی آمریکا، سفر اعضای بلندپایه آکادمی ‌اسکار به تهران را ماموریتی غیردولتی و فرهنگی اعلام کرده است. هیات آکادمی اسکار پنج شنبه شب وارد تهران شده و یک هفته در ایران اقامت خواهند داشت।

در پي اظهارات جواد شمقدري معاون هنري رياست محترم جمهور در اين باب كه اين هيات آمريكايي بايد به پاي ما بيفتد و اظهار ندامت و عذرخواهي و گريه وزاري تقديم دولت نهم و جمهوري اسلامي و ملت غيور وشهيد پرور ايران كند । بايدگفت آقاي شمقدري كه خود اگر بخواهد كارنامه هنري خود را نگاهي بيندازد بايد سالها و ماهها بنشيند و حساب اعداد و ارقام كند كه چه هزينه هايي دولت در اختيار ايشان مي گذاشت تا بتواند فيلم بسازدوآنهم فيلمهايي با هزينه بسيار بالا مثل طوفان شن كه فكر كنم در تاريخ سينماي ايران بي نظير باشد براي اين گونه ورشكستگي هنري و مالي فيلم. ايشان مدتي نيز با وزير ارشاد به منازعه و بحث وجدل پرداخت گرچه هردو تحفه اي نيستند و سر و ته يك كرباسند . آقاي شمقدري عزيز شما و امثال شورجه و سلحشور كه هميشه دولتمردان شمارا به عنوان نور عيني خود ميدانستند ترا به پيرو پيغمبري كه مي پرستيد اظهار نظر نكنيد كه شما بايد جوابگوي مردم باشيد كه اين چند ساله كداميك از فيلمهاي شما توانسته موفقيتي هر چند اندك را نصيب خود سازد. آقاي سلحشور با آن هزينه فراوان كه خدا ميداند از كجا آورده و فيلم حضرت يوسف را با آن فضاحت ساخته شما واقعا بايد به بيت المال كه هميشه سنگ آن را به سينه ميرنيد جوابگو باشيد. آقاي شمقدري شما هم گار ميتوانيد فيلمي بسازيد دندان شكن در جواب 300 . ولي چه كسي بايد گفت. شما كه تاب اين كه امثال بيضايي ا( كه اگر هزارتاي شما را در هم مخلوط كنند كاغذ پاره هاي او نمي شويد) روي سن جايزه اي دريافت كند نداريد چگونه خود را حامي تمدن ايران و ايران زمين ميدانيد. در شگفتيم .

آتش عشق با طعم طبیعی چای زندگی

2009-02-24T07:58:00.000+03:30

آدینه روزی با جمعی از دوستان به دامان کوه پناه آوردیم برای دوری از هیاهوی بسیار برای هیچ زمانه خود.کوه خشک از بی بارانی امسال.لحظه ای با کوه و دامان طبیعت گرچه خشک بسی آدمی را آرامشی میدهد که هیچ سمفونی این راحتی خیال برای انسان نمی آورد.

کوه مند

تاریخ:28/11/1387

دوربین:نیکن d70s با لنز نرمال

نان ، شب زمستان ،محرم

2009-01-13T12:47:00.000+03:30

شب بود. نانوایی شلوغ بود. مردی تلو تلو خوران نانش را گرفت و صدای دوست دیگرش زدو گفت : ممد جون بیا نان تاژه بخور. اعتیاد از سرو کول آنها می بارید. هردو ی آنها پشت به دیواری نشستند وبا ولع تمام نان گرمشان را در سرمای نمناک آن شب می خوردند. مردی که جامه سیاه به نیت ماه محرم پوشیده بود و شالی برگردن آویخته بود نانش را گرفت و به آن دو نگاه کرد. دستی به ریش انبوهش کشید و خیلی فوری موبایلش را در آورد و با پوزخند از آن دو مرد فیلم می گرفت. یکی از معتادان رو به مرد جامه سیاه کرد و گفت : چرا فیلم می گیری. مگه ما شاخ و دم داریم. مرد جامه سیاه گفت: شاخ و دم که چه عرض کنم و صدای خنده اش توی هوای سرد آن شب پیچید. مرد معتاد لحظه ای نور امید در چشمان تاریکش تابید. فریاد زد: آغ جون داداش مهدی اومد. داداش بیا این مرد داره چیکار میکنه. مرد جامه سیاه همچنان مشغول فیلم گرفتن بود. مردی چهار شانه پشت مرد جامه سیاه ایستاد. مرد جامه سیاه رویش را برگرداند و هیبت مرد چهار شانه لحظه ای اورا مات و مبهوت کرد. مرد جامه سیاه من و من کنان رو به مرد چهار شانه کردو گفت : به امام حسین من منظوری نداشتم . مرد چهار شانه موبایل او را گرفت و به محکم به دیوار کوبید و چند تکه شد. یقه مرد جامه سیاه را گرفت و به دیوار کوبید و گفت: خوب بساطی راه انداختی . شما مثلا مخلص امام حسین هستین. مثلا بسیجی هستین،جای کمک کردنته . چنان زیر سیلی مرد چهار شانه فریادزد که جمعیت برای جدا کردن آنها هجوم آوردند. مرد چهار شانه شالی را که به گردن مرد جامه سیاه بود به دور گردنش فشار آورد که چشمان مرد جامه سیاه سفید شد. صدایش در نمی آمد ، چندین بار دیگر به دیوارش کوبید و با وساطت جمعیت از دست مرد چهار شانه درآمد.

درخت انجیر وجوانه ها

2008-12-11T09:47:00.000+03:30

ساعت عکاسی: ३/45 دوربین : نیکون دی 70

هی بلا (فرهنگ عامه )

2008-12-08T09:28:00.001+03:30

هی بلا در واقع نوعی صید ماهی است در روستاها و بنادر کوچک جنوبی بوشهر.بلا در واقع نام ماهی مورد نظر است که صید میشود. مشخصات ظاهری این ماهی ؛ زرد رنگ و باریک و کشیده و بسیار خوشمزهکه بزرگترین آن 25تا 30 سانتیمتر به چشم دیده اند. محل زیست این ماهی زیرخاک دریاست. به همین خاطر در جاهای دیگر به این ماهی خاکک یا خکک هم میگویند. لب ساحل در ریگهای سرخ کم عمق آب جای بسیار خوبی برای زیست این ماهی است که در واقع ماهی های دیگری نیز در این مکان زندگی میکنند مثل زمین کن یا سیسگ و سفره ماهی یا بمبک پهن که خاربسیار زهر داری هم دارد.در فصل پاییز وقتی گرمای تابستان پشت خنکای نسیم پاییزی گم میشود ماهی بلا به عمق کم آب باز میگردد. در تابستان و فصل گرما ماهی بلا نمی تواند در ساحل عمق کم آب زندگی کند چرا که اب بسیار گرم است و به همین خاطر از ساحل دورشده و جایی به ژرفای اب بیشتری زیست میکنند.

صید این ماهی به گون های مختلف است. از قلاب (به گویش محلی به قلاب نیشپیل میگویند که در واقع همان عاج فیل است چرا که شکل ظاهری قلاب مانند عاج فیل است) گرفته تا تور، کاسه و باقی ادوات صیادی.

اما گونه صیدی که در این مبحث مورد نظر است و از دیرباز هم مورد استفاده قرارگرفته همان هی بلااست. شروع فصل هی بلا را از اواسط مهر ماه شروع میشود و تا قبل از لیمر ادامه دارد. لیمر هم باد تندی است که وقوع آن را از 8 آبان تا 25 آبان تخمین می زنند و بسیار برای لنج داران خطرناک است و همیشه باد و باران و رعدو برق نیز همراه دارد.

اما هی بلا را با هیچ یک از ادوات صیادی صورت نمی گیرد و تنها کیسه ای که در گردن است که ماهی را در آن می اندازند. به همین برخی ها معتقدند که این نوع صیادی یکی از ابتدایی ترین نوع ماهی گیری است چرا که هیچ گونه ادوات صیادی در ان بکار نمی رود. زنان و دختران و دختر بچه ها برگزار کنند گان این مراسم هستند و باید بگوییم که این یک مراسم کاملا زنانه سات گرچه برخی از اهالی روستا با این نظر مخالف هستند و معتقدند که پیشتر مردان و زنان با هم این مراسم را اجرا می کرده اند و بعد به یک سنت زنانه صرف رسیده است.

چگونگی مراسم هی بلا

آب در حال عقب کشیدن است و این بهترین زمان ممکن برای شروع است . دو دسته 10 یا 15 نفر از زنان ، دختران و در در مواردی دختر بچه ها رو بروی هم قرار می گیرند.هر یک از این دسته ها یک بزرگتر یا به گویش محلی سرگپتردارند که مدیریت هر دسته را عهده دارند.سرگپتر هر گروه سوای آنکه باید مدیریت داشته باشند و دسته ها را خوب حفظ کنند در چیدمان افراد دسته خود باید از کسانی بهره ببرند که چالاک باشند ودر صید بلا خیلی سریع عمل کنند. یکی از دیگر مواردی که این سرگپتر باید داشته باشد و امتیاز بزرگی هم به حساب می آید و افراد هردودسته باور قلبی به این مسئله دارند داشتن چشمانی شور است و برای این کار خود نیز دلیل دارند چرا که وقتی که دسته حریف در صید بلا نسبت به رقیب جلو میزنند این وظیفه سرگپتر گروه هست که با تعریف و تمجید از افراد دسته مقابل حریف خود را چشم بزند و باعث شود که رقیب خود ماهی کمتری نصیبش شود.

در این مورد یکی از اهالی روستا خاطره ای تعریف میکند : در حین هی بلا بودیم که یکی از افراد ماهی بزرگی به نام سیسگ یا همان زمین کن صید میکند و باعث تجب همگان میشود و در همین وقت سرگپتر دسته حریف روبه ان نفر می کند و میگوید که : تو که قاتق خودت را گرفتی ،دیگر چه نیازی داری برو خانه؛دیگر چرا هی بلا میکنی. هنوز حرف سرگپتر گروه تمام نشده بود که شخصی که ماهی بزرگ گرفته بود از حال رفت وبی هوش روی آب افتاد و ماهی بزری را که گرفته بود توی آب ولو شد و رفت. همه آمدند واورا به ساحل بردند و دیدند که خار بزرگ یک سفره ماهی در پایش فرورفته واو راهی بهداری روستا کردند.

هر دو گروه آماده میشوند . آب در حال عقب کشیدن است و هردودسته روبروی هم قرار می گیرند. تا زانو یا تا کمر هردو دسته در آب میروند. با دستور هردو گروه هماهنگ با هم شروع میکنند. دسته ها دست میزنند و میخوانند : هی بلا ، هی بلا .... بیو بالا بیو بالا . تو که زهرت نمیشه .... بیو بالا هی بلا

این اشعار را تکرار میکنند و هر دو دسته به هم نزدیک میشوند. آنها باید ریتم را رعایت کنند . ریتم دست و پایشان. چون با پای خود که هماهنگ با هم باید به زیر خاک بزنند تا ماهی بلا از سطح خاک به بالای آب بیاید. آنان همچنان که دست میزنند وپای خود را زیر خاک میکنند آب را نیز به هوا می پاشند.ازدور منظره ای زیبا و چشم نواز پدید میآید. آنان که در ساحل نشته و در کار تماشایند گروهی از مرواریدهای آب میبینند که به هوا رفته اند و زیر نور خورشید می درخشند.

دو دسته به هم نزدیک و نزدیکتر میشوند وتا اینکه دایره ای را تشکیل دهند. هر چه دایره هی بلا تنگ تر میشود دست زدنها و پای کوبیدنها شدت بیشتری به خود میگیرد و همچنان باید ریتم رارعایت کنند تا دایره صید هی بلا آرام آرام ماهی ها را محاصره کنند. ماهی بلا دیگر به خوبی از سطح آب به بالا آمده و سرگپتر هردو دسته با اشاراتی به افراد خود می فهمانند که وقت صید بلا فرا رسیده است . اعضای هردوگروه با چالاکی خاصی ماهی ها را میگیرند و به کیسه ای که در گردن آویخته اند می ریزند ، کیسه ای که در گردن هر یک از افراد است آنقدر باید بزرگ باشد که وقتی ماهی تقلای آزادی میکند از سر کیسه به بیرون نپرد. دسته ها بعد اینکه ماهی ها را گرفتند دوباره باز میشوند و در جای دیگر این عمل را تکرار مکینند.

کودکان پسردرساحل تماشا میکننداما بیکار نیستند.آنها به جرم اینکه پسر هستند نمی توانند دراین مراسم شرکت کنند و پس گردنی هایی ونیشگونهایی ازخواهر بزرگتر ودهن کجی های خواهر کوچکتر از اینکه او در این مراسم هست و تو نیستی ،آنها را به این فکر واداشته که تکه آینه کوچکی را با خود به ساحل آورده و نور خورشیذ را به چشم برگزارکنند گان ایم مراسم می تابانند تا اندکی تلافی باشد برای آن همه شوق رفتن باشد به هی بلا که نگذاشته اند.

هر دو دسته به ساحل باز میگردند و جدا از هم قرار میگیرند. هریک چاله ای را میکنند ، برای آنکه ماهی را در آن بریزند وشمارش کنند ، برای پیروزی دسته ای بر دسته دیگر. یکی از نفراتی که در ساحل نشسته است داوری را برعهده میگیرد. هریک بلاهایی را که صید کرده درون چاله ریخته و نفر برگزیده هر دسته را مشخص میکنند. بعد اینکه نفر برگزیده مشخص شد جمع کلی چاله های بلاها را شمارش کرده ، داورگروه پیروز را مشخص میکند. دسته پیروز دست میزنند وپای میکوبند و شعر میخوانند و جالب آنجاست که دسته بازنده نیز در دست زدن و پایکوبیدن گروه پیروز شریک میشود ،اما شعر نمی خوانند. جشن گروه پیروز تمام میشود و سرگپتر گروه ها بهم می پیوندند و همگی باهم شعر میخوانند و به سوی روستا حرکت میکنند. کودکانی که لب ساحل نور آینه به چشم افراد میانداختند هم به جمع ملحق میشوند هلهله کنان و شادی کنان میخوانند که : هی بلا ... هی بلا ... بیو بالا بیوبالا.. تو که زهرت نمیشه ... بیو بالا هی بلا ... هرچی بلا بی گرتمو ... دختکو بلا توبتت گیر نکو...هی بلا هی بلا

.......................................................................

نشریات کتابخانه های کشور

2008-12-03T12:00:00.000+03:30

نشریات کتابخنه های روستایی

ریاست کل نهاد کتابخانه های عمومی کشور لیست نشریات کتابخانه های درجه 4 و روستایی را اینگونه اعلام کرده است.

نشریات مصوب کتابخانه های درجه 4

ردیف	عنوان نشریه	ردیف	عنوان نشریه
1	موعود اسلام	14	یالثارات
2	سینما ویدئو	15	باران
3	کیهان کاریکاتور	16	پوپک
4	سلام بچه ها	17	پلاک 8
5	سروش کودکان	18	کودکان ومادران
6	زن روز	19	پاسدار اسلام
7	گل آقا	20	سرآشپز
8	تغذیه وسلامتی	21	دانشمند
9	سپیده دانایی	22	معارف اسلامی
10	شاهد نوجوان	23	راه
11	" یاران	24	دنیای تغذیه
12	" کودک	25	سیاحت غرب
13	" جوان		15 خرداد

..........................................................................................................................................

من به عنوان کتابداری که چند سال است در این اداره مشغول بکار هستم ؛ هر روز از این باغ بری می رسد.

در زمان ریاست آقای مهاجرانی و کلا دوران به اصطلاح اصلاحات وضع اینگونه خشن و متحجرانه وتمامیت خواه نبود. نشریاتی که امروزه در کتابخانه مشاهده میشود بوی خون میدهند. اگر نشریات پزشکی و خانوادگی را از این فهرست حذف کنیم فقط کیهان باقی میماند و دیگر اندیشه های کیهانی. سوای آنکه همین امسال تمام کتابهایی که مربوط به الف. بامداد و اشعارش میشد از قفسه کتابخانه ها ی عمومی بیرون آوردند ودستور اکید داده بودند که حتما قفسه ها از نام شاملو پاک شود وهرروز پی گیری و تماس پشت تماس. کما اینکه کتابخانه ما هنوز تجهیزاتی دریافت نکرده است و همچنان بچه ها سر کلاسهای تئاتر باید از مغازه همسایه جعبه های نوشابه را به جای کرسی استفاده کنند.

اگر تک تک نشریات را بخواهیم تشریح کنیم به این نتیجه می رسیم که چون ما میگوییم شما باید بگویید چشم قربان.

من برای قیاس نشریات امروز ودیروز فهرست نشریات چند سال قبل را هم برایتان می گذارم.

ردیف	عنوان نشریه	ردیف	عنوان نشریه
1	فیلم نگار	14	تغذیه وسلامتی
2	فیلم	15	کودک
3	بایا	16	دنیای سلامت
4	شکار طبیعت	17	حافظ
5	ماشین	18	تغذیه وسلامتی
6	نوآوری	19	ورزش
7	سروش	20	شادکامی
8	سلام بچه ها	21	کارنامه
9	ادبیات	22	آرد و غذا
10	گلستانه	23	ریزپردازنده
11	اطلاعات علمی	24	دنیای تغذیه
12	جهان کتاب	25	شوکران
13	دانش و مردم		کلک

کلات مند به روایت تصویر

2008-11-26T09:10:00.000+03:30

قسمت داخلی وکنج دیوار کلات که مکان خوبی بوده برای بساط بنگ و افیون، دیوار سیاه شده و زغالهایی که برای لحظه ای نشئگی اینگونه خود و دیوار را سیاه کرده اند

قیاس کنید تابلو کلات مند با قدمگاه های ساختگی که در همسایگی کلات مند جایگاه های خوبی است برای زوج یابی های موقت

مسجدی که در همسایگی کلات مند ساخته شده و جالب است بدانید که تعداد خانوار این روستا چهار خانواده می باشد

نماهای داخلی کلات مند

سقف کلات مند

قسمت شاه نشین کلات مند(به روایتی)

آتشکده کلات مند

نمایی دیگر از قسمتهای داخلی کلات مند

نمای بیرونی واندک ناظران کلات مند

دورنمای و راه سخت ودشوار کلات مند

تابلو راهنمای ما به کلات مند که به همه چیز شبیه هست الا یک تابلو مکان گردشگری.

کلات مند مهجور و دور افتاده

2008-11-26T08:55:00.001+03:30

مدتی فبل در وبلاگ دوست عزیزی سفرنامه اش را میخواندم، سفرنامه اش به دور ایران تا اینکه به بوشهر رسیده بود وبه شهرستان خورموج،به دنبال آثار باستانی این شهر پرس و جو کرده بود و نشانی کلات مند را خواسته بود وبا تعجب هیچ کس این نشانی را نمی دانست که به آن مهمان شمالی عزیز بگوید. با خود گفتم چه بد و از آن بدتر وقتی که به کلات میرسی ، چرا که انقدر مهجور وبی صاحب مانده که با خود میگویم همان بهتر که کسی این مکان را نبیند. بلاخره همین جمعه با اینکه در س تخصصی تاریخ سینما هم داشتم غیبت را به جان خریدم تا هم برای مستندی که در مورد این مکان بود تحقیقاتی کرده باشم و هم عکسهایی از این مکان تاریخی فبل از اسلام گرفته باشم. چکیده ای از مشخصات تاریخی این مکان تاریخی را برایتان می آورم و بعد عکسهای آن. در دامنه کوه مند در فاصله ۳۰ کیلومتری خورموج در جنوب روستای حیدری و در ارتفاعات سنگی مشرف به بستر قدیمی رودخانه سیلابی اثار حجاریهای در دل صخره ای بلند وجود داراد که راه باریکی از سطح بستر رودخانه به سمت اولین مدخل ان در ۶۰ متری کشیده شده است। نمای خارجی فعلی معبد کلات عبارت است از یک سوی اصلی با سقفی قوسی شکل و دو مدخل دیگر و ده حفره به شکل روزنه هایی در طرفین سکوی اصلی که به منزله نورگیرها یا پنجره رواقهای اصلی معبد عمل می کنند।به نظر می رسد قسمت میانی ان مکان جلوس کاهنان یا مقربان و انجام مراسم مخصوص مذهبی بوده است।قربانی یا گنهکار و یا کسی که باید عمل مراسم مذهبی در مورد او انجام می شد روی سکوی میانی قرار میگرفت। در بستر خشک رودخانه اثار بندها و ابگردانهایی در اراضی پای کوه وجود دارد که حاکی از وجود میدانی بزرگ در جلوی معبد بوده است।سطح این میدان را با خاک و سنگ به طور مصنوعی بالا اورده اند। میدان جلوی بنا محل تجمع گروه کثیری از مردم بوده که اکنون از بین رفته است.نکته قابل توجه در معبد کلات وجود چا ه های متعدد در اتاق های پایینی است که به نظر می رسد جهت دفن اموات یا نگهداری استخوان انها حفر شده است.که متا سفانه این بنای تاریخی رو به تخریب است. رو به تخریب است ، چه خیالی ، بهتر آنکه شناسنامه ما رو به تخریب باشد ، این را ما نمی خواهیم بلکه نظام ولایی هیئت حاکمه این را دوست میدارد در مطلب بعدی کلات مند را به روایت تصویر قرار میدهم